Hayatın Yükünü Erken Omuzlayanlar

 Gözlerindeki de ne çocuk, çırpınan bir kuş misali?Hüzün seni mi buldu, hüznü tatmamış onca insan arasından?Ellerindeki de ne çocuk, yaşamın bütün kirleri burada mı toplandı ? Çöplüğe dönmüş onca yürek dururken oysa.Yine de aklın o topaçta, boş ver çocukluğunu da elinden alamazlar ya.Bütün gün bu hayalle ter döktün mü tarlada, savrulsun çocukluğunun en güzel senaryoları aklında.Sen yine gerçeklerle baş başa...Renkler karışsın birbirine bırak, dünya sadece buğday sarısından ibaret değil ya.Gökyüzünü seyre dal çocuk.Arzularına bürünsün yine tüm bulutlar.Boş ver, rüyalarını da elinden alamazlar ya.Koştur çocuğum ama kaçan kuzuları karıştırma hayatla.Eğlenmeyi bilmez çoğu kez, eğlendirmeyi de...Ve sen yine de yüzündeki gülümsemeyi bırakma.Bedenine geçen hükümler boyun eğsin gülüşünün karşısında çocuk.Yine çiçekler açsın kahkahanla.En güzel tebessümünü de hayata sakla.Boş ver gülüşünü de elinden alamazlar ya.Tadını çıkar uçsuz bucaksız tarlaların.Beton yığınlarının zapt ettiği onca insanın özgürlüğü toplansın bedeninde.Hisset çocuk yaşadığını hisset, bunca yokluk arasında.Ve yine de mücadeleyi bırakma...

Yorum yapabilmek için üye girişi yapmanız gerekmektedir.

Üye değilseniz hemen üye olun veya giriş yapın.